HISTORIA

    Najstarszy znany projekt wodociągu dla Radomia pochodzi z 1900 r. Został on opracowany przez warszawską firmę Arnold Bronikowski i S-ka. Przewidywał wykorzystanie jako zbiornika wody istniejącego stawu przy młynie na rzece Pacynce. Wieża ciśnień miała stanąć przy obecnym skrzyżowaniu ul. Struga z ul. Zbrowskiego. Koszt robót oszacowano na 803 tys. rubli. Firma opracowała także projekt kanalizacji
z wielokomorowym dołem gnilnym jako biologiczną oczyszczalnię ścieków sanitarnych - koszt wykonania kształtował się na poziomie 411 tys. rubli.
Następny projekt wykonała w 1912 r. znana firma Williama H. Lindleya. Zakładał on wykorzystanie ujęć głębinowych, dla stale rozwijającego się miasta.
Niestety, oba te rozwiązania nie doczekały się realizacji
z uwagi na brak koniecznych środków finansowych oraz wybuch I wojny światowej.
   W 1924 r. Magistrat m. Radomia, z upoważnienia Rady Miejskiej zawarł z amerykańskim towarzystwem Ulen and Company umowę techniczną na wykonanie szeregu inwestycji komunalnych, finansowanych za pośrednictwem Banku Gospodarstwa Krajowego. Firma udzieliła na ten cel pożyczki w wysokości  2 571 000 USD. Do wybuchu wojny spłacono 1 079 000,    resztę uiścił skarb państwa  w 1957 roku. Roboty inwestycyjne rozpoczęto na początku czerwca 1925 roku, a ukończono w połowie czerwca 1928 roku.

  Prawie połowę pożyczki przeznaczono na budowę urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych. Oddany do eksploatacji system wodociągowy składał się z następujących urządzeń: ujęć głębinowych wody, stacji wodociągowej (zbiornik wody, stacja pomp, urządzenia do uzdatniania wody i wieża ciśnień) oraz sieci rozdzielczej. Układ tras kanalizacyjnych nie odbiegał w zasadzie od projektu Lindleya, opierając się na zbiorczych kolektorach sanitarnych biegnących przez najniżej położone części miasta wzdłuż strumieni Północnego i Południowego.
     W 1927 r. powołano do życia Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji, którego pierwszym dyrektorem był inż. Tadeusz Szczepański, absolwent politechniki w Zurychu.
    Wybudowana w latach 1925 - 1928 sieć wodociągów i kanałów była aż do wybuchu
II wojny światowej systematycznie rozbudowywana, a roczny przyrost wynosił przeciętnie 4 %. Sprzyjała temy prowadzona w latach trzydziestych polityka preferowania robót publicznych w walce z bezrobociem. W latach 1931 - 1935 zbudowano stację naprawy
i legalizacji wodomierzy, która służyła także innym zakładom z województw: świętokrzyskiego i lubelskiego.

   W 1950 r. Minister Gospodarki Komunalnej  zatwierdził dokumentację techniczną nowej stacji wodociągowej autorstwa inż. Zygmunta Wilczyńskiego z Centralnego Biura Projektów Budowlanych i Architektonicznych w Warszawie.
  Wcześniej już rozpoczęto wstępne roboty. Ruszyła budowa stacji wodociągowej "Obozisko". W 1974 r. oddano do eksploatacji stację wodociągową "Malczew", której rozruchem kierował mgr inż. Marek Michoń. Obecnie obiekt ten dostarcza do 30 000 m² na dobę. W 1975 r. Radom stał się miastem wojewódzkim, w związku z czym przedsiębiorstwo przekształcono na Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Wodociągów
i Kanalizacji, które eksploatowało urządzenia wodociągowe we wszystkich miastach województwa radomskiego.

  W roku 1976 rozpoczęto budowę oczyszczalni ścieków w Lesiowie, której część mechaniczna uruchomiona została w 1990 roku.
  30 kwietnia 1992 r. wojewoda przekazał przedsiębiorstwo władzom samorządowym Radomia, które 4 czerwca 1992 zmieniły jego status na jednoosobową spółkę z o.o. pod nazwą Wodociągi Miejskie w Radomiu. Spółką kieruje Zarząd, składający się z trzech osób. Zgromadzenie Wspólników powołało także sześcioosobową Radę Nadzorczą.
Spółka zatrudnia ok. 385 osób.